Skip to content

Rozmyślajmy dziś


T: ks. Jakub Wujek, XVI w. (Miod.)

Rozmyślajmy dziś wierni chrześcijanie,
Jako Pan Chrystus cierpiał za nas rany;
Od pojmania nie miał odpocznienia,
Aż do skonania.

Naprzód w Ogrójcu wziął pocałowanie,
Tam Judasz zdrajca dał był katom znamię:
Oto patrzajcie, mego Mistrza macie,
Tego imajcie.

Wnet się rzucili jako lwi zaciekli,
Apostołowie od Niego uciekli,
On zaś był śpiesznie wiedzion do Annasza,
Pociecha nasza.

Przed sąd Piłata, gdy był postawiony,
Niesprawiedliwie został oskarżony;
Rozkazał Piłat, by był biczowany,
Ten Pan nad pany.

Koronę z ciernia żołnierze uwili,
Naszemu Panu na głowę wtłoczyli,
Naśmiewając się przed Nim przyklękali,
Królem Go zwali.

Krzyknęła potem tłuszcza zbubtowana:
Nie chcemy Tego za swego mieć Pana,
Niechaj na krzyżu swój żywot położy,
Ten to Syn Boży!

Krzyż niosąc, na śmierć szedł nieustraszenie,
Oprawcy niecni zwlekli zeń odzienie,
Do krzyża Zbawcę okrutnie przybili,
Octem poili.

Z wołaniem głośnym po tak srogiej męce
Skonał, oddając ducha w Ojca ręce;
Zagasło słońce, strach ludzi oniemia,
Trzęsła się ziem.

Zstąpił do piekieł Król wieczystej mocy,
Z nie­woli lud swój wybawił sierocy;
Umarłych ciała z grobów powstawały,
Widzieć się dały.

Zacny Nikodem wraz z Józefem śmiało
Za­nieśli prośbę o Jezusa ciało;
Dozwala Piłat, pełnią się bez zwłoki
Boże wyroki.

W wieczornej porze, nie tracąc ni chwili,
Ostrożnie z krzyża Jezusa złożyli;
Matuchna Jego ciało piastowała,
Rzewnie płakała.

Wnet prześcieradło usławszy na ziemi,
Uczcili ciało balsamy drogimi,
W świeżo kowanym grobie położyli,
Płacz uczynili.

Płaczmy i my też, wierni, chrześcijanie,
Dzię­kując Panu za najdroższe rany;
Iż, by nas zbawić, lejąc krew obficie,
Dał za nas życie!


ks. Jan Siedlecki, Śpiewnik kościelny