Skip to content

Powiedzcie pasterze mili


Jan Żabczyca, 1630

Powiedzcie, pasterze mili, * Gdzieście pod ten czas chodzili?
Do Betlejem sławnego * Witać Narodzonego
Z Panny czystej Mesyjasza, * Skąd pociecha rośnie nasza,
Ubogich pastuszków na ziemi, * Gdy Boga na oko widzimy.

I my tam byśmy bieżeli, * Gdybyśmy drogę wiedzieli.
Idźcie, pokażemy wam, * Tylko chciejcie wierzyć nam.
Do Betlejem prosto bieżcie, * Ale czyste serca nieście,
Bo ten Pan czysty sam, szanuje * Takowych sług nowych przyjmuje.

A po czymże Go poznamy, Gdy znaków żadnych nie mamy?
W szopie leży powity * Wół z osłem pracowity
Parą swoją nań puchają, * Dzieciąteczko zagrzewają.
Jezusa Chrystusa małego * Poznali jak Stwórcę swojego.

A cóżże Mu darujemy, * Panu, gdy już Go znajdziemy?
On chce serca naszego, * Choć jest Panem wszystkiego.
Z chęcią Mu podarujemy, * O łaskę prosić będziemy.
Nędznicy, grzesznicy na ziemi, * My, którzy zbawienia pragniemy.


Ks. Michał Mioduszewski, Pastorałki 1843, Kraków 1843