Skip to content

Spuśćcie nam na ziemskie niwy

T: XVIII w. M: Mioduszewski, 1838


"Spuśćcie nam na ziemskie niwy, * Zbawcę z niebios, obłoki":
Świat przez grzechy nieszczęśliwy, * Wołał w nocy głębokiej;
Gdy wśród przekleństwa od Boga, * Czart panował, śmierć i trwoga,
A ciężkie przewinienia, * Zamkły bramy zbawienia.

Ale się Ojciec zlitował, * Nad nędzną ludzi dolą,
Syn się chętnie ofiarował, * By spełnił wieczną wolę.
Zaraz Gabryel zstępuje, * I Maryi to zwiastuje,
Iże z Ducha Świętego, * Pocznie Syna Bożego.

Panna przeczysta w pokorze, * Wyrokom się poddaje,
Iszczą się wyroki Boże, * Słowo Ciałem się staje.
Ach! Ciesz się, Adama plemię, * Zbawiciel zejdzie na ziemię;
Drżyj, piekło, On twe mocy, * W wiecznej pogrąży nocy.

Oto się już głos rozchodzi: * Wstańcie, bracia, uśpieni!
Zbawienie nasze nadchodzi, * Noc się w jasny dzień mieni.
Precz odtąd dzieła niecnoty, * Wylęgnione wśród ciemnoty:
Niech każdy z nas w przyszłości * Zbroję wdzieje światłości.

Zbawco świata! Szczerze chcemy * Pełnić te powinności,
Złącz się z nami, niech będziemy * Twymi dziećmi w szczerości!
Wlej, o Jezu miłościwy, * W duszę mą pokój prawdziwy!
Posiądź i serce moje, * Wszak jestem dziecię Twoje.


Źródło: Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL